Monday, August 2, 2021

ஊர்ல கல்யாணம்.....

சைனா வைரஸ் இரண்டாம் அலைல எட்டிப் பார்த்துட்டு மூன்றாம் அலைல வந்துருக்கேன். எல்லாரும் செளக்கியமா இருக்கேளா? ஜுலை மாசம் ரெண்டாவது வாரத்துல என்னோட மச்சினனுக்கு பொள்ளாச்சில கல்யாணம். ஏப்ரல் மாசத்துல இருந்து எப்பிடி போகர்துனு தெரியாம ஒரே குழப்பமா இருந்தது. ஜுன் மாச ஆரம்பத்துல ஆன்லைன்ல பாத்துக்கலாம்னு என்னோட தங்கமணியே சொல்லிண்டு இருந்தா. அதுக்கு அப்புறம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா நிலைமை சரியாகர மாதிரி வந்த உடனே, “நீ மட்டுமாவது போய்ட்டு வந்துடு! வாயும் கையுமா ஒரு நாத்தனார் மண்டபத்துல குறுக்கையும் நெடுக்கையும் லாந்தினாதான் கல்யாணம் களைகட்டும்!”னு சொன்னேன். அவளுக்கும் ஆசைதான் ஆனா போயிட்டு திரும்பி வந்தா 10 நாளைக்கு ஹோட்டல்ல ரூம் எடுத்து தங்கி யார் முகத்துலையும் முழிக்காம அக்ஞாதவாசம்(அதான் கோரன்டைன்)இருக்கனும், மூனு நாளைக்கு ஒரு தடவை மூக்குலையும் நாக்குலையும் குச்சியை விட்டு சுத்துவா அதுதான் தங்கமணிக்கு பிரச்சனை. ஆத்தோட 'ஹவுஸ் ஹஸ்பென்ட்' மாதிரி 15 நாள் லீவு போட்டு அத்வைதாவையும் விஸ்வஜித்தையும் நானே பாத்துக்கறேன்னு சொல்லியும் அவள் மசியலை. ஜூன் மாச கடைசி ஆகும் போது மாத்தி மாத்தி மெட்ராஸுக்கும் தோஹவுக்கும் ஒரே போன் கால் சம்பாஷனைகள். ரிஷப்ஷனுக்கு கொண்டை போடனுமா, சவுரி வேணுமா வேண்டாமா, பிஸ்தா க்ரீன் வேணுமா இல்லைனா காபிகொட்டை க்ரீன் வேணுமானு அல்லோகலப்பட்டது. பந்தில உக்காந்தவனுக்கு பாயாச கவலை பாரின்ல இருக்கரவனுக்கு எதுக்கு கவலைனு நான் எதையும் காதுல வாங்கலை.


 “நான் மட்டும் போனா நன்னா இருக்குமா? எல்லாரும் மாப்பிள்ளை வரலையா? வரலையா?னு கேப்பா, என்னோட ஹேன்ட் பாக்கை யாரு பத்ரமா பாத்துப்பா?”னு வரிசையா வில்லுப்பாட்டு பாட ஆரம்பிச்சா. நானும் யோசிச்சேன். பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்த அந்த சம்பவத்துக்கு அப்புறம் (அதான் என்னோட கல்யாணம்) இதுவரைக்கும் கல்யாணமே போகலை. இதே கதில போனா காசியாத்திரை கல்யாணத்துக்கு முதல் நாளா இல்லைனா மறு நாளானு சந்தேகம் வர்ர அளவுக்கு ஞாபகமில்லாம போயிடும்னு முடிவு பண்ணி. “கல்யாணத்துக்கு எல்லாருமே போயிட்டு வரலாம்”னு சொன்னவுடனே தங்கமணிக்கு பல்லெல்லாம் வாய். இந்தியால ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை ஆனா கத்தார்ல இந்தியா போயிட்டு வந்தவாள 10 நாள் சீதகம் ஒரு வார சீதகம்னு ரகம் வாரியா பிரிச்சி ஹோட்டல்ல தங்கிட்டு டெஸ்ட் பண்ணிதான் வெளில விடுவா. 10 நாளைக்கு நாலு பேருக்கு இங்க ரூம் போடர ரூபாய்க்கு நான் ஒரு கல்யாணமே பண்ணிடலாம் (அதாவது கல்யாணத்துக்கு செலவு பண்ணலாம்னு சொன்னேன்). இருந்தாலும் இந்த கல்யாணத்துல நான் செலவை பாத்தேன்னா ஜென்மத்துக்கும் எல்லா விஷயத்திலையும் “என்னோட ஒரே தம்பி கல்யாணத்துக்கே நீங்க வரலை, பெரிசா பேச வந்துட்டார்”னு தங்கமணி எகிறி அடிக்கும் வாய்ப்பு வந்துடும் (இப்ப மட்டும் என்ன வாழர்துனு கேக்காதீங்கோ!). “எனக்கு இருக்கர்து ஓரே தம்பி”னு தங்கமணி திரும்பி ஆரம்பிச்சா. “அதுக்கு நான் என்னமா பண்ணமுடியும் உங்க அப்பா தான் யோசிச்சு எதாவது பண்ணி இருக்கனும். இப்ப வந்து கவலைபட்டு என்ன பண்ண?”னு நான் நக்கல் அடிச்ச போது தங்கமணி சரியா கவனிக்கலை.
'எல்லாரும் போலாம்'னு சொன்னதுதான் தெரியும் தங்கமணி அழுகாச்சி 'மோட்'லேந்து மாறி ஷாப்பிங் மோடுக்கு போயிட்டா. அடுத்த மூனு நாள்ல தோஹால இருக்கும் ஷாப்பிங் சென்டர்கள் சூரையாடப்பட்டது, கிரிடிட் கார்டு தேய்க்கும் மிஷினில் இருந்து தீப்பொறி பறந்தது,நேபாளி டெய்லர் மூனு நாள்ல எத்தனை உருப்படி தைக்கர்து / பிடிக்கர்துனு தெரியாம பேந்த பேந்த முழிச்சார். “எங்க அப்பாவுக்கு வறுத்த முந்திரியும் பாதாமும் வாங்கனும் சாயங்காலம் கடைக்கு போலாம்”னு தங்கமணிடேந்து ஆபிஸுக்கு போன். “கல்யாணம் உங்க அப்பாவுக்கா இல்லைனா தம்பிக்காமா?”னு நான் கேட்டதை எல்லாம் அவள் காதுலையே வாங்கலை. என்னிக்கி வாங்கியிருக்கா இன்னிக்கி வாங்கர்துக்கு. எது வாங்கினாலும் ஒரு கேள்வியும் கிடையாது. கேட்டா “எனக்கு இருக்கர்து ஒரு தம்பி, அவனோட கல்யாணத்துல நான் நன்னா இருக்க வேண்டாமா சொல்லுங்கோ”னு ஆரம்பிச்சுடுவா. நான் மனசுக்குள்ள “பகவானே நல்லவேளை எங்க மாமனார் பெரிய மனசு பண்ணி ஒரு தம்பியோட நிப்பாடினார்”னு சொல்லி மனசை தேத்திப்பேன்.” நீங்க புது சட்டை, குர்தா எதுவும் வாங்கலையா”னு கேட்டு இன்ப அதிர்ச்சி குடுத்தா. ‘பரவாயில்லையே ஆத்துக்காரரை பத்தியும் கவலைபட ஆரம்பிச்சுட்டாளே’னு நான் சந்தோஷப்படர்துக்குள்ள “எப்போதும் போடர பழசுபொட்டெல்லாம் போட்டுண்டு வந்து என்னோட போட்டோ எல்லாத்தையும் வம்பாக்கிடாதீங்கோ! என்னோட மெடிரியல் கலருக்கு மெட்சிங்கா நல்லதா நாலு வாங்கிக்கோங்கோ!”னு சொன்னா. “உன்னோட ஷாப்பிங் எல்லாம் முடிஞ்சு அக்கவுண்ட்ல என்ன மிச்சம் மிஞ்ஜாடி இருக்குனு பாக்கனும். அனேகமா 4 முழம் வேஷ்டிதான் வாங்கமுடியும் போலருக்கு”னு சொன்னேன்.

 வழக்கம் போல எல்லா சாமான் செட்டுகளையும் அள்ளி போட்டுண்டு ஏர்போர்ட்டுல போய் இறங்கியாச்சு. அங்க இருக்கும் கொராணா கெடுபிடிகள் பாக்கவே பயமா இருந்தது. எல்லாரும் தலையோட காலோட போத்திண்டு முகமூடி திருடன் மாதிரி இருந்தா. அழகான ஏர்ஹோஸ்டஸ் எல்லாம் ஏர்'கோஸ்டஸ்' மாதிரி வெள்ளை அங்கில இருந்தா பாவம். கத்தார் ஏர்வேஸ்ல குடிக்க ஜலம் தருவாளா இல்லைனா இன்டர்னேஷனல் மெடிக்கல் ப்ரோட்டோகால்னு சொல்லி அரை டம்பளர் டெட்டால் தந்துடுவாளோனு ஒரே பயம். சில என் ஆர் ஐ ஆண்டிகள் புண்ணியாஜனம் பண்ணவந்த ஆத்து வாத்தியார் மாதிரி ஏரோப்ப்லேன் உள்ள போற வழி நெடுக ஸ்ப்ரே அடிச்சுண்டே போனா. கல்லிடைல “எங்காத்து வாசல்லையும் சேர்த்து தெளிங்கோனு” பக்கத்தாத்து மாமி சொல்லர மாதிரி ‘எங்க சீட்லையும் கொஞ்சம் மருந்து அடிங்கோ’னு சொல்ல வந்தேன்…… (கல்யாண கலாட்டா தொடரும்)

Thursday, January 21, 2021

அப்பா

 

கழிஞ்ச 2020 வருஷம் எல்லாருக்குமே ஒரு மறக்க முடியாத வருஷமா ஆயிடுத்து. 2020 மார்ச் மாசம் மெதுவா ஆரம்பிச்சு டிசம்பருக்குள்ள எல்லாரையும் சோழியை சொலட்டி போடரமாதிரி போட்டுட்டு பாகம் இரண்டு வேணுமானு கண் சிமிட்டி பயம் காட்டிண்டு இருக்கு. எல்லாருக்கும் எதாவது ஒரு வழில பாதிப்பு. ஒரு சிலருக்கு ஜோலி போச்சு, ஒருசிலரோட சோலியே முடிஞ்சு போச்சு, ஒருசிலரோ “சாவுபயத்தை கண்ணுல காட்டிட்டான் பரமா!”னு சொல்லும்படியா சாவின் விளிம்புக்கே போய் திரும்பி வந்துருக்கா. இப்படி ஒரு நிலைமையை நாம யாருமே எதிர்பாக்கலை. போதும்டா சாமி!னு சொல்லும்படியா ஆயாச்சு. முழு வருஷமும் மாஸ்க் போடர்துலையும், கையை அலம்பர்துலையும், சானிடைசர் போடர்துலையும் கழிச்சாச்சு. இந்த வருஷத்தின் ஆரம்பத்துலேந்து அப்பாவை பத்தின கவலையும் பயமும் ரொம்ப ஜாஸ்தியா இருந்தது. அவருக்கு ஏற்கனவே கிளக்கோமாவால 2012லேந்து கண் பார்வை கிடையாது. அவர்பாட்டுக்கு ஆத்துக்குள்ள நடமாடிண்டு இருந்தார். கடைசி ரெண்டு வருஷமாதான் சோடியம் & யூரியா கிரியேட்டின் அவரை படுத்த ஆரம்பிச்சது. அம்மாவோட பலத்துல தான் இத்தனை நாள் சமாளிக்க முடிஞ்சது. கண்ணுக்கு கண்ணாக இருந்து பாத்துண்டா. போன மாசம் 9ம் தேதி இரவு அப்பாவுக்கு சிவலோகப் பிராப்தி கிடைத்தது.

 

ராத்திரியே விஷயம் தெரிந்தாலும் எப்பிடி போகர்துனு தெரியாம எல்லாரையும் மாதிரி நானும் கொஞ்சம் திண்டாடினேன். லீவு கிடைச்சாலும் ப்ளைட் டிக்கெட் கிடைக்கனும். எல்லாத்துக்கும் நடுல கொரொனா டெஸ்ட் எடுத்தா தான் ஏர்போர்ட் உள்ளையே போக முடியும். ஆண்டவன் அனுக்கிரஹத்தில் எல்லா தடைகளையும் தாண்டி ஒரு நாளில் கல்லிடை போயிட்டேன். அண்ணா அமெரிக்காவில் இருந்து வந்து சேர ஐந்து நாள் ஆச்சு. அவன் வந்ததுக்கு அப்புறம் தாமிரபரணி நதிக்கரையில் வைத்து எல்லா காரியங்களும் செய்ய ஆரம்பிச்சோம். எங்க அப்பாவுக்கு கண் பார்வை நன்னா இருந்த வரைக்கும் ஒரு நாள் கூட ஆத்தங்கரை போகாம இருந்தது கிடையாது. நெல்லை மாவட்ட மக்களுக்கு இந்த ஆத்தங்கரை கிறுக்கு கொஞ்சம் ஜாஸ்தி. "என்ன ஆனாலும் நம்ப ஆத்துல வச்சு ஆகனும், நம்ப ஆத்தங்கரைல வச்சு கிடைக்கனும்"னு சொல்லும் பழக்கம் இங்கு சாதாரணம். அவர் நினைச்ச மாதிரியே அவருக்கு அந்த நதியில் கிடைத்தது.




 

அவருக்கு மிகவும் பிடித்தமான இரண்டு விஷயம் சமையல் & சங்கீதம். ராகமா சுவரத்தோட அழகா பாடுவார். அம்மா சமையல் பண்ணும் போது ரேழில உக்கார்ந்தமேனிக்கே, “அதை போட்டுக்கோ! இதை போட்டுக்கோ!”னு செஃப் தாமு மாதிரி குறிப்பு குடுப்பார். கடைசி இரண்டு வருஷத்துல அவரை கட்டிலில் இருந்த எழுப்பனும்னா ரெண்டு விஷயத்தால தான் முடியும் ஒன்னு காமாட்சி ஸ்வீட்ஸ் அல்வா அல்லது மகாராஜபுரம் சந்தானத்தின் ஏதாவது ஒரு பாட்டு(கிட்டத்தட்ட அதுவும் அல்வா மாதிரி தான்). காவிரிக்கரைல இருக்கரவாளுக்கும் தாமிரபரணி கரைல இருக்கரவாளுக்கும் வக்கனை ஜாஸ்தி. ‘எதை போட்டாலும் திங்கர்துக்கு நான் என்ன போக்கத்து போயா இருக்கேன்’ என்று இருவருக்கும் கோவம் வந்துவிடும். அப்பாவும் அதுக்கு விதிவிலக்கல்ல. போன வருடம் சென்னை ராமச்சந்திராவில் ஐசியூவில் இருந்து வெளியில் வந்த போது “பொங்கலும் வடையும் வாங்கிண்டு வாடா!”னு அவர் சொன்ன போது சிரிப்பும் அழுகையும் சேர்ந்தே வந்தது. சின்ன வயதிலிருத்தே அப்பாவிடம் இருந்த முக்கியமான குணங்கள் நேர்மை & வாக்குத் தவறாமை. குடும்பத்தில் ஒரு சமயத்தில் அவருடைய ஒரே சகோதரியின் உரிமைக்காக எல்லா அண்ணன்களையும் பகைத்துக் கொண்ட நேர்மை எங்களுக்கு அம்மாவால் சொல்லிக்குடுக்கப்பட்ட பாடம். “நமக்கு சொந்தமில்லாத பொருள் மீது ஆசை கூடாது, அடுத்தவாளோட பைசா தெருவில் கிடந்தால் அது பேப்பருக்கு சமானம், அடுத்தவன் பைசா நமக்கு வேண்டாம்” இதெல்லாம் அவர் அடிக்கடி உபயோகித்த வார்த்தைகள். வெரும் பேச்சாக இல்லமல் வாழ்ந்தும் காட்டினார். மாவீரன் சிவாஜியின் அம்மா ஜீஜாபாய் பத்தி பாடத்துல தான் படிச்சிருக்கேன் ஆனா அம்மாவோட தைரியம் அதுக்கு நிகரானது. எந்த நிலையிலும் தைரியத்தை கைவிடாத ஒரு ஆளுமை. அப்பாவின் ஆயுளை இத்தனை வருஷம் நீட்டித்து தந்தது அம்மாவின் தைரியமும் தியாகமும் தான்.

 

அவர் மறைந்தாலும் அவரின் நினைவுகள் எங்கள் மனதில் எப்போதும் நீங்காத செல்வமாக நிறைந்து இருக்கும்!!!

Sunday, March 29, 2020

சைனா வைரஸ்

அமெரிக்கால டிரம்ப் ‘சைனா வைரஸ்’னு சரியாதான் சொல்லியிருக்கார். இதை கேடுட்டு சப்பைமூக்கனுக்கு ஒரே கோபம் ‘அதெப்படி சைனா வைரஸ்னு சொல்லலாம், அதான் அழகா லக்ஷணமா “கொரோனா”னு சாஸ்த்ரோக்தமா நாமகரணம் பண்ணியிருக்கே!’னு சப்பைகட்டு கட்டரான். கடங்கார சப்பைமூக்கன் எல்லா ஊர்லையும் பரப்பி விட்டுட்டு “எங்க ஊர்ல இப்ப சரியாயிடுத்து நீங்களும் எங்களை மாதிரி செத்து செத்து விளையாடுங்கோ!”னு உபதேசம் பண்ணிண்டு இருக்கான். நம்ப ஊர்ல இருக்கும் ‘ரெட்லைட் ஏரியா ஏஜண்ட்ஸ்’ அதான் மீடியாகாரா சீனாவிடமிருந்து உலகம் கற்கவேண்டிய பாடம் என்ன?னு ஆர் எஸ் பாரதி சொன்ன மாதிரியே ‘தொழில்’ பண்ணிண்டு இருக்கா. இது போதாதுனு கேரளாவில் பினராயி விஜயனுக்கு வேற கால் அமுக்கி விடவேண்டி இருக்கு. உலகத்துல எங்க இழவு விழுந்தாலும் முதல்ல சீதகம் கேரளாகாரனுக்கு தான். ஏன்னா அவன் டீகடை வைக்காத இடமே கிடையாது. வைரஸ்/பாக்டீரியா/காச்சல்/கபம்/லூஸ்மோஷன் எல்லாத்துக்கும் அவன் எப்போதும் தயாரா இருப்பான். நயவஞ்சகமா அவன் ஊர்ல இருக்கர தமிழ் நாட்டு தொழிலாளிகளை அவசரம் அவசரமா ஊருக்கு அடிச்சு விரட்டிண்டு இருக்கான். நம்பாத்து குப்பையை மொத்தமா எடுத்து பக்கத்தாத்துல போட்டாசுன்னா நம்ப வீடு சுத்தமாதானே இருக்கும், இந்த ஜோலியைதான் சேட்டன் பாத்துண்டு இருக்கான். மருத்துவமனை கழிவு எல்லாத்தையும் வண்டில ஏத்தி தமிழகத்துல கொண்டு வந்து கொட்டர்து & ஆம்புலன்ஸ்ல ஆட்களை ஏத்தி தமிழகத்துல கொண்டு வந்து இறக்கிவிடர்து, காசர்கோட்ல இருக்கும் கொரொனா கேஸ்களை ‘மங்களூர்ல போய் சிகிச்சை பாருங்கோ!’னு அனுப்பி வைக்கர்துனு 24 மணி நேரமும் நயவஞ்சக வேலைதான். இந்த மானம் கெட்ட பொழப்புக்கு பீத்தல் ஒரு கேடு. இத்தாலி இத்தாலினு இத்தனை நாளா பீத்தீண்டு இருந்தா, இப்ப தான் புரியுது அங்க ஒரு தாலியும் இல்லைனு. பாஸ்தாவும் பிசாவும் திண்னதுதான் மிச்சம் வரிசையா 50 பேர் ஆஸ்பத்திரிக்கு போனா அங்க கையும் ஓடலை காலும் ஓடலை. ஏதோ இருக்கர மிச்சம்மிஞ்ஜாடி மருந்தை வெச்சு வைத்தியம் பாத்துண்டு இருந்தா இப்ப அதுக்கும் வழி இல்லாம போயாச்சு. ஆஸ்பத்திரி ரொம்பி வழிஞ்சு உள்ள போகவே இடம் இல்லாம பாதிபேர் ஆஸ்பத்திரி வாசல்ல இருக்கும் மரத்தடில இருக்கா இது போதாதுனு பாதிபேருக்கு சலூன்ல முடிவெட்டிக்க வந்தவா மாதிரி ஒரு போர்வையை மட்டும் போர்த்தி நாற்காலில உக்காத்தி வச்சுருக்கா. இந்த லட்சணத்துல இத்தாலியை போல இந்தியாவும் நிலைமையை சிறப்பா கையாளனும்னு தெருமுருகன் காந்தி (எ) டேனியல் ஒப்பரி வெச்சுண்டு இருக்கான். உலக அளவுல இந்தியா நல்லமுறையில் தான் கையாண்டுவருகிறது. இந்திய அளவில் தமிழக அரசு சிறப்பாகவே செயல்படுகிறது. முக்கியமாக நம்ப சுகாதாரத்துறை அமைச்சர் விஜயபாஸ்கர். முதல்ல இந்த உலக சுகாதார நிறுவனத்தை வெளுக்கனும். நவம்பர்லையே தைவான்காரன் ஐ.நா-ல போய் ‘பக்கத்தாத்துல(சீனா) ஏதோ பிரச்சனை மாதிரி இருக்கு! எல்லாரும் கட்டிபிடிச்சு அழுதுண்டு இருக்கா! என்னனு கேளுங்கோ!’னு புகார் சொன்னா அதை சரியா ஜாரிக்காம சப்பைமூக்கன் சொன்னதை அப்படியே திருப்பி வாங்கி ‘ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லையாம்! பேசிண்டு தான் இருக்காளாம்!’னு முழு பூசணிக்காயை மறைச்சதோட விளைவு உலகத்துக்கே ‘ஹேப்பி நியூ இயர்’ ஆயிடுத்து. எதையோ அடுத்து வேட்டிக்குள்ள விட்டுண்ட கதையா பாரிஸ் மேயர் பிப்ரவரில “சப்பைமூக்கனை கட்டிபிடிப்போம்!”னு ஒரு டிரெண்டிங்கை டிவிட்டர்ல ஆரம்பிச்சு வெச்சு, “நீங்களும் ஆளுக்கு ஒரு சப்பைமூக்கனை கட்டிபிடிச்சு முத்தா குடுத்து போட்டோ போடுங்கோ!”னு கிளப்பிவிட்டான். அங்க இருக்கும் பைத்தியங்களும் கட்டிபிடிச்சு போட்டோ போட்டு முடிக்கும் போது ஊரோட கொரொனா உற்சவம் ஆரம்பிச்சு கட்டிப்பிடிச்சவன் எல்லாருக்கும் மறுபத்து கழிஞ்சு அடுத்த மாசத்துலேந்து மாசியம் வரபோகர்து. நம்ப ஊர்ல பிரதமர் முன்னாடியே சுதாரிச்சுண்டு, ‘அமையசமைய ஆத்துக்குள்ள இருங்கோ! இல்லைனா எல்லாருக்கும் ஒரே சமயத்துல வைகுண்டப்ப்ராப்தி கிடைச்சிடும்!’னு சொல்லி எச்சரிச்சாலும் ஒருத்தனும் அடங்கர்தா இல்லை. பால் வாங்க போறேன்! பழம் வாங்க போறேன்!னு பைக்கை எடுத்துண்டு சுத்தர்துகள். இந்த மாதிரி வெளில சுத்தரவா எல்லாரையும் ஒரு ஸ்பெஷல் ப்ளைட்ல ஏத்தி இத்தாலிக்கு அனுப்பிட வேண்டியது தான். நிறைய வீடுகள்ல ‘work from home’ என்பது ‘work for home’-ஆ ஆயிண்டு இருக்கு. ‘சும்மா மவுசை தெய்க்கர்துக்கு பதிலா எனக்கு ரெண்டு பத்துபாத்ரம் தேச்சு தந்தா என்ன?’ ‘இப்ப பிரேக் சமயம் தானே வாஷிங்மெஷின்ல துணியை போடுங்கோ!’ ‘அஞ்சாவது விசில்ல குக்கரை ஆப் பண்ணுங்கோ!’ மாதிரியான ஒர்க் அலகேஷன் ஆயிண்டு இருக்கு. ஆத்துக்குள்ள சும்மா இருக்கும் போது பொழுதுபோகர்துக்கு நிறையா வழிகள் இருக்கு. தங்கமணிக்கு சமையல்கட்டுல கொஞ்சம் ஒத்தாசையா(சமையல்ல மட்டும்) இருங்கோ! ஏப்ரல் 15 வரைக்கும் வீட்டுக்குள்ள உயிரோட நடமாடனும்னு ஆசையிருந்தா தேவையில்லாத விவாதம் எதையும் தங்கமணிகிட்ட ஆரம்பிக்காதீங்கோ! அவாளுக்கு தான் கத்தி எங்க இருக்கு கரண்டி எங்க இருக்குனு நன்னா தெரியும். முக்கியமா அவா அப்பாவையோ அண்ணா/தம்பியையோ திட்டாதீங்கோ. கோரோனா பயம் ஜாஸ்தி ஆச்சுனா உங்களோட கல்யாண கேசட்டை/சிடியை எடுத்து ஒரு தடவை போட்டு பாருங்கோ! ‘இவ்ளோ பெரிய ஆபத்தையே பாத்துட்டோம் இதையும் தாண்டி வந்துடலாம்’னு மனசுல ஒரு தைரியும் வரும். அனேகமா இந்த சைனீஸ் வைரஸோட அட்டகாசம் முடிஞ்சு கைஜோசியக்காரா எல்லாரும் வேற ஜோலி தான் பாக்கணும். அவனவனுக்கு கை அலம்பி அலம்பியே ரேகை காணாம போயிடுத்து. நான் அலம்பிண்டு இருக்கர அலம்புக்கு இனிமே ஆர்தோ டாக்டர் எக்ஸ்ரே இல்லாம என்னோட கைல எலும்பு சரியா இருக்கானு பாக்கலாம் அந்த நிலைமைல இருக்கு. இதுக்கு நடுல என்னோட தங்கமணி “சும்மா வந்து வந்து கை அலம்பர்துக்கு பதிலா இட்லி குக்கர், பால்பாத்ரம் நு ஒவ்வொன்னா தேச்சு வைக்கலாம் இல்லையா”னு சவுண்ட் குடுப்பதால் அடுத்த பதிவுல பாக்கலாம்.

Wednesday, March 11, 2020

கொரோனாவும் மாமியாரும்

எல்லாம் இந்த சைனாகாரனால வந்தது! தண்டவாளத்துல போகும் ரயிலையும்பறக்கர்துல ப்ளைட்டையும் தவிர எல்லா கருமத்தையும் திண்ணா கரோனா/கரீனா/ மரீனா எல்லா மண்ணாங்கட்டியும் வரத் தான் செய்யும்.  டிராபிக் சிக்னல்ல முன்னாடி இருக்கும் டொயோட்டா கரோலா காரோட பின்பக்கம் அதோட பேரை எழுத்து கூட்டி வாசிக்க பாத்தா கொரோனானு வாசிக்கர அளவுக்கு கொரோனா பீதி எல்லா இடத்துலையும் பரவி இருக்கு. யாரைபாத்தாலும் கொரோனாவே பேச்சு. நாங்க இருக்கும் ஊர்ல ஏற்கனவே 13 நாடுகள்லேந்து வரும் விமானத்தை நிறுத்தியாச்சு இப்ப போதாகுறைக்கு பள்ளிக்கூடத்தையும் காலவரையின்றி மூடியாச்சு. இந்தியால விழிப்புணர்ச்சியை கொண்டு வரேன் பேர்வழினு எல்லா பயலுகளும் பீதியை கிளப்பிவிடறானுங்க. முந்தா நேத்திக்கி ஸ்கூல் மூடியாச்சுனு சொன்னவுடனே எல்லாபயலுகளும் சாயங்காலமே கடைகன்னிகள்ல புகுந்து வண்டிவண்டியா சாமான் வாங்க ஆரம்பிச்சுட்டா. நானும் தங்கமணியும் வழக்கமா போகும் கடைல எப்போதும் அத்வைதாவும் விஷ்வஜித்தும் கண்ணாம்பூச்சி விளையாடர அளவுக்கு விஷ்ராந்தியா இருக்கும்பில் போடும் பிலிபைன்ஸ் பொண்ணு கிட்ட ‘ஒன்னோட தோடு நன்னா இருக்கே’னு செளஜன்யமா பேசிண்டே வேலைபாக்கர அளவுக்கு காத்தாடிண்டு இருக்கும். திடீர் பீதிலஎதோ கல்யாணமண்டபம் மாதிரி ஜேஜே!னு கூட்டம். என்னவோ ஒரு வருஷத்துக்கு மகாபாரதத்துல வரும் அஞ்யாத வாசம் பண்ண போகரவா மாதிரி வண்டிவண்டியா சாமான்அனேகமா நூடுல்ஸ் பாக்கேட் இனிமே சைனாலேந்து ஸ்டாக் வந்தாதான் உண்டுனு சொல்லும் படியா 4 டஜன் நூடுல்ஸ்25 சேஷே சூப்பால்பவுடர் 10 கிலோனு லிஸ்ட் போயிண்டு இருந்தது. அரிசி பருப்பு ஜாஸ்தியா வாங்கினா பரவாயில்லைகாணாதுகண்ட மாதிரி டிஷூ பேப்பர் ரோலை எல்லாரும் ஒரு டஜன் வாங்கி வண்டில அடுக்கி வச்சுருந்தா.  ‘அடுத்த ஒரு வாரத்துக்கு பஞ்சாயத்துபோர்ட்ல ஜலம் வராதுனு எதாவது சொல்லியிக்காலா என்ன?  ‘சுந்தரபாண்டியபுரத்து தேங்கா எண்ணெய் பக்ஷணத்தை மொத்தமா வாங்கிண்டு போகர மாதிரி ஒரு டஜன் டிஷூ பேப்பர் டப்பாவை வச்சு ஆத்துல என்ன பண்ணுவா!’னு தங்கமணி கிட்ட கேட்டதுக்கு வழக்கம் போல ‘வாயைமூடிண்டு வாங்கோ!’னு சொல்லிட்டா.

இங்க இருக்கர கூட்டம் பத்தாதுனு நிறையா பேர் அவாளோட தோழர்/தோழிக்கு எல்லாம் போன் போட்டு ‘கடைக்கு போய் சாமான் வாங்குங்கோ!’னு சமூகபணி ஆத்திண்டு இருந்தா. நம ஊர்ல இருக்கர மாதிரி, “மாசி மாசம் ரெண்டாம் செவ்வாய் கிழமை ஆத்துக்காரியோட தங்கைக்கு ப்ளூ கலர் சுடிதார் வாங்கி குடுங்கோ! உங்களுக்கு மச்சினியே இல்லாட்டியும் ஒன்னுவிட்ட மச்சினிக்காவது எடுத்து குடுத்தே ஆகனும்! குடுக்காட்டி அடுத்த ஜென்மத்துலையும் உங்களுக்கு இதே ஆத்துக்காரிதான் வருவா! னு தலைல பாறாங்கல்லை போடற மாதிரி ஒரு மெசேஜை அனுப்பிட்டு மேற்கொண்டும் “உண்மையான தமிழனா இருந்தா இதை 50 பேருக்கு ஷேர் பண்ணு!”னு வாட்ஸப்ல புரளியை கிளப்பி விட்டா அடுத்த நாளே மாமியாரத்துலேந்து தேடிண்டு வந்துடுவா. வக்கில்’வண்டு’ முருகனையே கூட்டிண்டு வந்தாலும் ஜாமின்ல வரமுடியாது. இத்தாலில எல்லாரோட தாலியையும் அறுத்துண்டு இருக்கு. இந்த ரணகளத்துக்கு நடுல கேரளாவுல ஒரு சேட்டன் குடும்பம் இத்தாலிக்கு போய் ஊர் சுத்திட்டு வந்துருக்காகொச்சின் ஏர்போர்ட்லையும் மொட்டையா ‘ஞான் ஐரோப்பா டூர் போய் வந்து!’னு சொல்லிட்டு ஊரை பாத்து போயிட்டா. இப்ப பார்த்தா 12 டிக்கெட்டுக்கு கொரோனாவாம் என்னத்தை சொல்ல. இந்தியாவுக்கு எல்லா வைரஸும் இத்தாலிலேந்து தான் இறக்குமதி ஆகர்து.




இதுக்கு நடுல எங்க மாமியார் நேத்திக்கி சாயங்காலம் வீடியோ கால் பண்ணி தங்கமணிகிட்ட பேசிண்டு இருக்கும் போது நடுல என்னை பாத்துட்டு “மாப்ளே! ஆபீஸ்ல இனிமே யாரையும் கட்டிபிடிச்சு முத்தம் குடுக்காதீங்கோ! எல்லா இடத்துலையும் ஒரே இன்பெக்ஸனா இருக்காம்!”னு சொல்லி அவாளோட பங்குக்கு கிளப்பி விட்டுட்டா. ‘ எனக்கு தெரியாம ஆபீஸ்ல யாரை கட்டிபிடிச்சுண்டு இருக்கேள்?னு தங்கமணி முறைக்க, ‘அய்யையோ நான் யாரையும் கட்டிபிடிக்கலை!’னு தங்கமணியை சமாதானம் பண்ணர்துக்குள்ள போதும்டா சாமி!னு ஆயிடுத்து. போன தடவை ஊருக்கு போகும் போது எங்க மாமியார் சொன்ன துபாய் புடவையை மறந்துட்டேன் வாஸ்தவம் தான் அதுக்காக இப்படியா கோர்த்துவிடுவாகொரோனாவால உலகப் பொருளாதாரமே அடி வாங்கும் போது இந்த அப்பாவி தக்குடு எம்மாத்திரம்!  ஐ நா சபைல பேசி சீக்கரம் இந்த பிரச்சனைக்கு ஒரு நல்ல முடிவு எடுங்கோ!

Thursday, July 13, 2017

ஏ ஆச்சா! அவ்ளோதானா?

எல்லாரும் செளக்கியம் தானே! ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் நமிதாவை பிக்பாஸ்ல பாக்கர மாதிரி மறுபடியும் ப்ளாக் பக்கம் வந்தாச்சு. இந்த முறை ஜெட் ஏர்வேஸை பிடிச்சு மும்பை போயிட்டு அங்கேந்து சென்னை போகர்தா பிளான். என்னோட குரூப்ல இருக்கும் ஒரு  அன்பர்,ஜெட்ல எதுக்கு புக் பண்ணினை! அவன் லேட்டா போவானே! லக்கேஜ் ரெண்டு நாள் கழிச்சு தான் வரும்!’னு சூப்பரா குழப்பி விட்டுட்டார். இதுக்கு பயந்தே கைல கொண்டு போகர பைல துணி-Money எல்லாத்தையும் வச்சுட்டு லக்கேஜ் பெட்டில வழக்கம் போல தட்டுமுட்டு சாமானை போட்டு கட்டிவச்சேன். ப்ளைட்டுக்குள்ள ஏர்ஹோஸ்டஸுக்கு பதிலா காலகேயனுக்கு ரோஸ்பவுடர் போட்டுவிட்ட மாதிரி வாட்டசாட்டமா ஒரு மாக்கான் வந்தார். ‘ஆரம்பமே அமக்களமா இருக்குபோ!’னு நினைச்சுண்டு சாப்பாட்டை சாப்டுட்டு தூங்கி எழுந்தா விசாலமான மும்பை விமான நிலையம். இமிக்ரேசன் முடிக்கவே 2 மணி நேரம் ஆச்சு! இமிக்ரேஷன்ல ரொம்ப நேரம் ஆனதால பக்கத்து வரிசைல நின்னுண்டு இருந்த கலர் முண்டா பனியன்,ஜமுக்கால துணில டாப்ஸ்,ஸ்விம் சூட்டுக்கு எக்ஸ்ர்டாதுணி குடுத்து தைச்ச மினிடிராயர்னு எதையுமே சரியா கவனிக்காம லோக்கல் ப்ளைட்டை பிடிச்சு மாமியார்(சென்னை) விட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தேன்.

இந்த தடவை நம்ப மூஞ்சிபுஸ்தக பிரபல பதிவர் அனன்யாக்காவை நேர்ல பாக்கனும் நினைச்சு முயற்சி பண்ணினேன் ஆனா நடக்கலை. அந்த வருத்தம் தீரர்துக்காக திருவல்லிக்கேணி ரத்னா கபேல ரெண்டு லிட்டர் சாம்பாரும் அதுக்கு தொட்டுக்க மூனு இட்லி ஒரு வடை சாப்டுட்டு பார்த்த சாரதி பெருமாளையும் சேவிச்சுட்டு வந்தேன். கல்லிடைக்கு நான் போய் சேர்ந்த நேரம் இங்க கத்தார்ல பக்கத்தாத்துகாரா (சவுதி,துபாய்,பஹரேன்) கதவை இழுத்து மூடி தாள்பாளை போட்டுட்டா. எங்க ஊர்காராளை பத்தி சொல்லவா வேணும். அம்மணி மாமியாத்து வாசல்ல உக்காந்துண்டே அமெரிக்காவோட விசா ரூல்ஸை பத்தி வம்பு பேசற கோஷ்டிகள். வெறும் வாயை மென்னுண்டுருந்தவாளுக்கு அவல் மாதிரி நான் போய் சேர்ந்தேன். ஏ தக்குடு! நீ கத்தார்ல தான் இருக்கைல்யோ! அங்க ஒரே கலவரமாமே? எல்லாம் ஆச்சுனு சொல்றாளே? அதான் நீ கிளம்பி வந்துட்டையா?னு அச்சுபிச்சு மாமா மூச்சுவிடாம கேட்டார்.


‘ஓய் மாமா! தந்தி பேப்பர்காரன் வண்ணாரப்பேட்டை ஆரெம்கேவி கடை வாசல்ல இருக்கும் டீ கடைல வடையும் டீயும் சாப்டுண்டே எழுதின இன்டர்னேஷனல் நியூஸை படிச்சுட்டு ஒளரிக்கொட்டாதியும் ஓய்! உமக்கு திண்ணைல கூட உக்காரர்துக்கு ஆள் இல்லைனா அதுக்கு நானா கிடைச்சேன்! உங்காத்து மாமிக்கும் பக்கத்தாத்து மாமிக்கும் சிலசமயம் மனஸ்தாபம் வரர்து இல்லையா? உங்காத்து மாமிக்கு எல்லார்கூடையும் தகராறுதான் அது வேற விஷயம் இருந்தாலும் நம்மாத்துல குடியா மூழ்கி போயிடர்து? அவாத்துலேந்து எப்போதும் வரும் மாங்கா ஊறுகாய் கொஞ்ச நாளைக்கு கிடைக்காது, அதே மாதிரி தான் கத்தார்லையும் ரெண்டு நாளைக்கு பால் & மோர் கொஞ்சம் தட்டுப்பாடா இருந்தது. இப்ப எல்லாம் சரி ஆயிடுத்து.  அந்த ஊர்காரா எல்லாரும் ராஜா பக்கம் நாங்க இருக்கோம்னு முழு சப்போர்ட் பண்ணறா. ஊருக்கு கிளம்பி வரவா எல்லாரும் ஸ்கூல் லீவுக்காக வந்துண்டு இருக்கா ஓய்!’னு சொல்லி அவரோட வாயை அடைச்சேன்.

'ஊர்ல கல்யாணம் மார்ல சந்தனம்' அப்பிடிங்கர கதையா தெருல ரெண்டு விஷேஷத்துல கலந்துக்க முடிஞ்சது. பந்தல்ல ஒரு சுவாரசியமான சம்பாஷனை நடந்தது,
வம்பு மாமி - டாக்டராத்து கோமா ஷஷ்ட்யப்த பூர்த்திக்கி ஏன் வரலை?
K காது மாமி - மூர்த்தி மாமா தான் காத்தாலையே வந்தாச்சே!
வ.மாமி - மூர்த்தி இல்லைடீ! கோமா கோமா!
K.காது மாமி - மாமாவா? பந்தல்ல உக்காந்துண்டு இருக்கார்
வ.மாமி - இதுக்கு மேல உன்கிட்ட முண்டினா புதுசா பாக்கரவா என்னை செவிடுனு நினைச்சுப்பா! கோமா வந்தா எனக்கென்ன? வரலைனா எனக்கென்ன! காதுல திருகாணியை நன்னா முறுக்கிவிட்டுக்கோ! அதாவது ஒழுங்கா இருக்கட்டும்!




தோஹால இருக்கும் ஒரு சங்கரன்கோவில்காரா அவா பிள்ளைக்கு திருனெல்வேலில வச்சு பூணல் போட்டா. ஒரு நாள் முன்னாடியே போய் டிபன் காபி சாப்பாடு எல்லாத்தையும் ஒரு கை பாத்து விழாவை சிறப்பிச்சுட்டு வந்தேன். போன இடத்துல அவா சொந்தக்காரா எல்லாருக்கும் சங்கரன்கோவில் மாமா என்னை பத்தி இன்ட்ரோ குடுக்கரேன் பேர்வழினு ஒரேடியா தூக்கிட்டார். பூணல் அன்னிக்கு மேடைக்கு பக்கத்துல நன்னா பளிச்னு மல்டி கலர் காட்டன் சில்க் புடவை கட்டிண்டு இருந்த ஒரு பொண்ணை பாத்துட்டு ப்ரண்டுக்கு பாக்கலாமேனு(சத்தியமா ப்ரண்டுக்கு தான்) ஐடியா பண்ணி அவளோட ஒன்னு விட்ட சித்தி கிட்ட இதர சமாசாரங்களை ஜாரிக்கலாம்னு ஆரம்பிச்சா, ‘உங்களோட ஜாதகத்தை எடுத்தாச்சா?’னு இன்ப அதிர்ச்சி குடுத்துட்டா! வெக்கத்தோட ரவுண்ட் நெக் டீசர்ட்டை சரிபண்ணின்டு ‘என்னோட ஜாதகத்தை 2011 டிசம்பர்லையே ஒரு ஆள் கைல எடுத்து குடுத்து file-ஐ மொத்தமா 'க்ளோஸ்' பண்ணியாச்சு! தங்கமணியை சென்னைல விட்டுட்டு வந்துருக்கேன் மாமி’னு சொல்லிட்டு மனசை தேத்திண்டு சாப்பிட போனேன். ராத்ரியே தங்கமணிக்கு போன் பண்ணி விஷயத்தை சொன்னா, ‘இனிமே நாங்க இல்லாம எந்த விஷேஷத்துக்கும் போய் கிழிக்க வேண்டாம்’னு ஆசையா சொல்லிட்டா. ஊருக்கு கிளம்பரதுக்கு முன்னாடி நம்ப TRC மாமாவையும் மாமியையும் ஆத்துக்கு போய் பாத்து நமஸ்காரம் பண்ணிட்டு போன மாதிரியே மறுபடியும் தோஹாவுக்கு வந்து சேர்ந்தாச்சு.  

Thursday, October 20, 2016

நவகுண்டம்

இந்த தடவை கல்லிடை காஸ்மோபொலிடன் சிட்டில சதுர்த்தி உத்ஸவத்துல ஸ்பெஷலா என்ன பண்ணலாம்னு எல்லாரும் மண்டையை போட்டு கசக்கி எடுத்து கடைசில கண்டு பிடிச்சதுதான் ' நவகுண்ட நவக்கிரஹ மஹாயக்ஞம்'. ஒரே குழப்பம். பத்தாயிரம் மோதக ஹோமம் தொடங்கி லெக்ஷ்மி ஹோமம் துர்கா ஹோமம்னு எல்லாமே பண்ணிமுடிச்சதால புதுசா என்ன பண்ணலாம்னு யோசிச்சு கடைசில முடிவு பண்ணினதுதான் இந்த நவகுண்டம். தெரு மாமாக்களுக்கும் பரம சந்தோஷம். “எல்லா கிரகமும் நம்மை பிடிச்சு ஆட்டர்து ஓய்! அதனால எல்லா கிரகத்துக்கும் ஒரு ஓமத்தை பண்ணிட வேண்டியது தான்”னு ஒரு மாமா தீர்மானமா பேசிண்டு இருக்கும் போது பக்கத்துல இருந்த மாமா ‘உங்காத்து மாமி கூப்படரா ஓய்ய்!’னு சொல்லவும், ‘இந்த கிரகம் ஜென்மத்துக்கும் என்னை பிடிச்சு ஆட்டர்து, என்ன பரிகாரம் பண்ணர்துன்னே தெரியலை ஓய்!!’னு முனுமுனுத்துண்டே அந்த மாமா போனாராம். ஒன்பது கிரஹத்துக்கும் தனித் தனியா ஹோமகுண்டம்,தனித்தனியா மூனு வாத்தியார், தனித்தனியா பூர்ணாஹுதினு தடபுடல் ஏற்பாடு பண்ணி இருந்தா. தெருவே ஜேஜேனு இருந்தது. நானும் தங்கமணி & அத்வைதா சகிதமா ஊர்ல போய் இறங்கிட்டேன்.



காஷ்மீர் பிரச்சனை எப்பிடி ஓயாம இருக்கோ அதே மாதிரி கும்பா மாமிக்கும் அவாத்து மாட்டுப்பொண்ணுக்கும் பிரச்சனை இன்னும் ஓயரபாடா இல்லை. இந்த தடவையும் சண்டை மண்டை உடஞ்சுண்டு இருந்தது. அவாத்து மாட்டுப்பொண் இல்லாத சமயமா அவாத்துக்கு போயிட்டு கும்பா மாமிக்கு சிலபல ராஜதந்திர ஆலோசனைகள் சொன்னேன். “மாமி! எப்ப பாத்தாலும் பைட் சீனே போட்டுண்டு இருந்தா படம் சுவாரசியப்படாது. சில செண்டிமண்ட் சீன் & லாலே லா சீன் அதோட சேர்த்து சில ரொமான்ஸ் எல்லாம் இருந்தா தான் நன்னா இருக்கும்”னு சொல்லிண்டு இருக்கும்போதே மாமிக்கு வெட்கம் வந்துருத்து. “ரொமான்ஸ் எல்லாம் முடிஞ்சு தான் மணியா பேரன் வந்தாசேடா!”னு மாமி முடிக்கர்துக்கு முன்னாடியே, “நான் அதை சொல்லலை மாமி! உங்களுக்கும் மாட்டுபொண்ணுக்கும் நடுல பாசமான லாலே லா!”வை சொன்னேன். மாமியும் எல்லாத்துக்கும் மண்டையை ஆட்டிட்டு சாயங்காலமே அவா கழுத்துல இருந்த ரெட்டைவடம் செயினை மா.பொண்ணுக்கு போட்டுவிட்டு அழகு பாத்து இருக்கா. அவாளோட மா.பொண்ணும், “செயின் என்னோட கழுத்துக்கு அளவெடுத்து பண்ணின மாதிரி இருக்குனு” சொல்லிட்டு கழுத்தோட போட்டுண்டு போயிட்டா. இப்ப செயினை எப்பிடி திரும்பி வாங்கர்துன்னு தெரியாம கும்பா மாமி முழிச்சுண்டு இருக்கா.

தெருல ஒரு ‘டோல்கேட்’ மாமா இருக்கார். போரவா வரவா ஒருத்தரை விடர்து இல்லை. கேள்வியா கேட்டு கழுத்தருக்கரார். படிச்சு முடிச்சவாளா இருந்தா எப்ப வேலைக்கு போகப்போரை?னு கேக்கரார்.வேலைக்கு போகரவாகிட்ட ‘எந்த கம்பெனில வேலை?’னு கேட்டா கூட பரவாயில்லை ‘எவ்ளோ சம்பளம்?’னு சத்தமா கேக்கறார். “சம்பளம் எங்க தராங்க சுண்டலும் சக்கரபொங்கலுமா குடுத்து ஏமாத்தராங்க!”னு வாய்விட்டு சொல்லமுடியுமா. இதாவது பரவாயில்லை ‘தொலைஞ்சுபோகர்து போ!’னு விடலாம் ஆனா ‘உங்காத்து பொண்ணுக்கு கல்யாணம் பாக்கர்தா உத்தேசமே இல்லையா?’ ‘கல்யாணம் கழிஞ்சு 3 வருஷம் ஆச்சே விஷேஷம் உண்டா?’னு கேட்டு தர்மசங்கடப் படுத்தறார். இவருக்கு பயந்தே பாதிபேர் தெரிச்சு ஓடறா. போன வருஷம் எங்க மாமியாரை பாத்துட்டு ‘இது யாருடே? இது  யாருடே?’னு கேட்டுண்டே இருந்தார். “எங்க மாமனாரோட அப்பாவோட மூத்த மாட்டுப்பொண்னோட ரெண்டாவது ஓர்படி!”னு சொல்லிட்டு நடையும் ஓட்டமுமா இடத்தை காலிபண்ணிட்டேன். இவ்ளோ குழப்பி இருக்கோமே மனுஷன் இம்சிக்கமாட்டார்னு பாத்தா சாயங்காலம் மறக்காம “உன்னோட மாமனாரோட கூடபொறந்தவா மொத்தம் எத்தனை பேர்?”னு மறுபடியும் ஆரப்பிக்கரார்.

ஒன்பது ஹோமகுண்டத்துக்கு பக்கத்துலையும் ஒரு தம்பதியை சங்கல்பம் பண்ணிக்க ஒக்காத்தினா! நானும் தங்கமணியும் ஒரு கிரகத்துக்கு சங்கல்பம் பண்ணிண்டோம். வாத்தியார் மாமா சங்கல்பம் சொல்லிண்டு இருக்கும் போது ஒரு மாமி "எங்க அப்பா அம்மா பேர் நக்ஷத்ரமும் சொல்லலாமா மாமா?"னு கேட்டார். உன்னோட பேரை சொன்னாலே எல்லா கிரகமும் ஓடிரும் உங்க அப்பாம்மா பேரை வேற சொல்லனுமா?னு அவாத்து மாமா ஏழரையை கூட்டிண்டு இருந்தார். ரெண்டு வாத்தியார் அவாளுக்குள்ள பேசிண்டு இருந்தா. “போனவாரம் போன ஜோலில எஜமானனுக்கு காதே கேக்கலை ஓய்! பிராஜாபத்தியம் பவித்ரம்!னு சொல்லசொன்னா, "பிராஜாபத்தியம் பைத்தியம்!”னு சொல்றான் என்னத்த சொல்லர்து !'னு பொலம்பிண்டு இருந்தார். எல்லா மாமியும் புல் மேக்கப்புல  வந்துருந்தா, அதுலையும் சிலமாமிகள் மாமாவை வச்சு அவாளோட வயசை ஜட்ஜ் பண்ணிடகூடாதுனு முன்னெச்சரிக்கையா அவாத்து மாமாவுக்கும் 'டை' அடிச்சுவிட்டு கூட்டிண்டு வந்திருந்தா. சுக்கிரனோட ஹோமகுண்டத்துல இருந்த வாத்தியார் மாமாவுக்கு எல்லா கிரகத்தோட புகையும் போயிண்டு இருந்தது. எல்லரும் சுக்கிரனோட குண்டத்துல விழுந்து விழுந்து நமஸ்காரம் பண்ணிட்டு சனி கிரகம் பக்கத்துல வரும்போது ஓ பன்னீர்செல்வம் மாதிரி பயபக்தியா பம்மிட்டு போனா. “சனியோட பார்வை குரு மேல இருக்கு போலருக்கே?”னு ஒரு மாமா இன்னொரு மாமாவை ஜாடைமாடையா பேசி சிரிச்சுண்டு இருந்தார்.

“நீ சொன்னதை நம்பித் தான் என்னோட ரெட்டைவட செயினை அவுத்து போட்டேன் ஒழுங்கு மரியாமரியாதையா திருப்பி தரர்துக்கு ஐடியா குடு!”னு கும்பா மாமி மிரட்டின மிரட்டுல, நேரா அவாத்து நாட்டுபொண்ணு கிட்ட போய் "இந்த செயின்ல உங்களை பாக்கர்துக்கு அப்பிடியே உங்க மாமியார் மாதிரியே இருக்கு!"னு ஒரு குண்டை போட்டேன், அவ்ளோதான்  சாயங்காலமே மாமி கழுத்துக்கு செயின் வாபஸ் வந்துருத்து. மாமிக்கு வாயெல்லாம் பல்லு, “என்ன சொன்னை? என்ன சொன்னை?”னு என்னை பிடுங்கி எடுத்தா.தலைவர் ஸ்டெயில்ல "உண்மையை சொன்னேன்"னு சொல்லிட்டு எஸ்கேப் ஆயிட்டேன்.

(அக்டோபர் 3ம் தேதி மறக்காம ஞாபகம் வச்சு மூஞ்சி புஸ்தகத்துலையும், உள்டப்பியிலும்(அதான் இன்பாக்ஸ்)வந்து பிறந்த நாள் வாழ்த்து சொன்ன எல்லாரோட அன்புக்கும் பாசத்துக்கும் தக்குடு என்றும் கடமை பட்டுருக்கேன்.)

Thursday, March 24, 2016

பெண்களூர் டாப்ஸ்

ஹும்ம்ம்ம்! அது ஒரு காலம்! எம் ஜீ ரோட்ல இருக்கும் ஒரு பெரிய கம்பெனில வேலைக்கு சேர்ந்து அப்ப தான் டிரெயினிங் முடிஞ்சு ஒரு டீம்ல போட்டு இருந்தா. இந்த மாதிரி கம்பெனிகள்ல எல்லாமே ஒரு விஷயம் பொதுவா இருக்கும். 20 மாடி கட்டிடத்துல ஒவ்வொரு தளத்துலையும் நடு ஹால்ல 8 கடிகாரம் மாட்டி வச்சுருப்பா ஒவ்வொரு கடிகாரத்துக்கு கீழயும் நியூயார்க்,சிங்கப்பூர்,ஜப்பான்,ஆஸ்திரேலியா,துபாய், லண்டன்னு எழுதி வச்சுருப்பா. என்னை மாதிரி புதுசா வேலைக்கு சேர்ந்த அப்ரண்டிசுகளும் அடேங்கப்பா! எல்லா ஊர்லையும் நம்ப கம்பெனிக்கு பிராஞ்ச் இருக்கு போல! பெரிய்ய்ய்ய கம்பெனிதான் போலருக்கு!னு பெருமைக்கு காலரை தூக்கி விட்டுப்போம். உண்மை என்னான்னா அமெரிக்கால ஒபாமா எழுந்தாச்சா,லண்டன்ல துரைமார்கள் இப்ப பல்லு விளக்கியாச்சாதுபாய்ல சேக்கு கக்கா போயாச்சா?னு தெரிஞ்சுக்கர்துக்காகதான் அந்த எட்டு கடிகாரம்னு ஆறு மாசம் கழிச்சுதான் புரிஞ்சது. இருந்தாலும் ஊருக்கு போகும் போது இப்ப லண்டன்ல சாயங்காலம் காபி குடிச்சுட்டு பக்ஷணம் திண்கர சமயம் தெரியுமா?னு பெருமை பீத்தர்துக்கு உபகாரமா இருக்கும். 



இத்தனை நாட்டு பகல் ராத்திரினு நாம மாடா உழைச்சாலும் வருஷ கடைசில அப்ரைசல்ல, ‘குளோபல் எக்கனாமிக் டிப்ரஷன்! ஆன்சைட் மேனேஜருக்கு உக்காரும் இடத்துல ஆப்ரேஷன்!’னு சொல்லி தேங்காமூடியும் ஒரு தொண்னைல கொண்டைகடலை சுண்டலும் கைல குடுத்து ‘சர்வத்ர கோவிந்த நாம சங்கீர்த்தனம்!’னு சொல்லி அனுப்பிடுவா. நாமலும் ‘போன தடவை வெறும் தேங்காமூடி தான் இந்த தடவை பரவாயில்லை சுண்டலும் தந்தாளே!’னு மனசை தேத்திண்டு மறுபடியும் லண்டன் துரைக்கு How can i help you? மெயில் அனுப்பி விசுவாசத்தை காட்ட ஆரம்பிச்சுடுவோம். ‘ஹோம்வொர்க் சீக்கரம் எழுதி முடிச்சா ஐஸ் வாங்கி குடுப்பேன்!’னு ஸ்கூல் குழந்தேளை ஏமாத்தர மாதிரி வருஷ கடைசில ஆபிஸ்ல இருக்கும் எல்லா சமத்துகளையும் ஒரு பஸ்ல ஏத்தி ஊருக்கு ஒதுக்கு புறமா ஓசூர் போற வழில இருக்கும் ஒரு ரிசார்டுல கொண்டு போய் இறக்குவா. அந்த ரிசார்ட்டுல மீனா வந்து “சரக்கு வச்சுருக்கேன்! இறக்கி வச்சுருக்கேன்!”னு பாடிண்டே ஆடாதது ஒன்னுதான் பாக்கினு சொல்லும்படியா எல்லா வசதியும் பண்ணி வச்சுருப்பா. ஒரு பெரிய்ய்ய்ய அண்டா நிறைய ஐஸ்கட்டியை போட்டு அது நிறையா பீர் பாட்டிலை ரொப்பி வச்சுருப்பா. எங்க ஆபிஸ் பார்ட்டில முக்கால் காலுக்கு ஜீன்ஸ் டவுசர் போட்ட ஒரு டில்லி பிகர் தான் முதல்ல பாட்டிலை எடுத்து ஒரே மடக்குல பானகம் குடிக்கர மாதிரி குடிச்சு ஆரம்பிச்சு வச்சது. மத்தவா எல்லாரும் உடனே ஜோதில ஐக்கியம் ஆக ஆரம்பிச்சா, என்னை மாதிரி கோஷ்டிகள் மேங்கோ ஜூஸும் லேஸ் சிப்ஸும் நொசுக்கிண்டே டில்லி பிகர் இதுவரைக்கும் எத்தனை பாட்டில் உள்ள தள்ளினானு உக்காந்து கணக்கு போட்டுண்டு இருந்தோம்.                                                                                                                                         
இந்த மாதிரி கலகலப்பா பொழுது கழிஞ்சுண்டு இருக்கும் போது ஒரு நாள் எங்க டீம்ல இருந்த ஒரு ஆந்திரா அக்காவுக்கு அன்னிக்கி பொறந்த நாள்னு சொல்லி டீம்ல இருந்த எல்லார்கிட்டையும் தலைக்கு 100 ரூவா வசூல் பண்ணிண்டு இருந்தா. தண்டல் மாதிரி கட்டாயமா குடுத்தே ஆகனும் சுருக்கமா சொல்லணும்னா வட்டியில்லாத கடன். நம்மோட பொறந்த நாள் அன்னிக்கு இதே மாதிரி ரூவா போட்டு சட்டையோ டீ சர்டோ எடுத்து தருவா. எங்க டீம்ல இருந்த ஒரு அக்காவும் பக்கத்து டீம்ல இருந்த ஒரு பாலக்காடு அக்காவும் சேர்ந்து கமர்ஷியல் தெருவுக்கு போய் ஒரு டாப்ஸ் எடுத்துண்டு வந்து குடுத்தா. ஆந்திரா அக்காவும் உடனே போய் புது டாப்ஸை போட்டுண்டு வந்து பெருமையா நின்னா. வழக்கம் போல வாயை வச்சுண்டு சும்மா இருக்காம “எங்க ஊர் ரைஸ்மில்லுல ஈரமாவு மிஷினுக்கு மேல கட்டிதொங்க விட்ட துணி மாதிரி இருக்கு இதுக்கு போய் 600 ரூவாயா!”னு கேட்டுட்டேன். அவ்வளவுதான் அந்த ஆந்திரா அக்கா திரும்ப போய் டாப்ஸை கவர்ல போட்டு கொண்டு வந்து பாலக்காடு கைல குடுத்து ‘எனக்கு இது வேண்டாம் வேற மாத்தி குடுங்கோ!’னு சொல்ல மொத்த அக்காக்களோட கோவமும் என் மேல திரும்பிடுத்து. ‘இந்த பட்ஜெட்டுக்குள்ள அப்பிடி என்னதான் இவன் எடுக்கறான்னு பாப்போமே!’னு சொல்லிண்டே என்னை இழுத்துண்டு போய் ஒரு ஆட்டோல ஏத்தி ரெண்டு பக்கமும் ரெண்டு பேர் தப்பிக்க முடியாம உக்காந்துண்டு துணி வாங்கின கடைக்கு கூட்டிண்டு போயிட்டா.



Fab india அப்பிடிங்கர அந்த கடைல காட்டன் டாப்ஸ் செக்ஷன்ல போய் தோண்டி துளாவ ஆரம்பிச்சேன். ஒரு கட்டத்துக்கு மேல அந்த சேல்ஸ்மேனுக்கு பொறுமை போய் இந்த அஞ்சு அலமார் முழுசும் நீங்க சொன்னது தான்! எடுத்துண்டு தொலைங்கோ!னு சொல்லிட்டு போனார். எனக்கு ஒரு பக்கம் பகீர் பகீர்னு இருந்தது. எங்க ஊர்ல தெருவுக்கு 10 பேர் பெண்களூர்ல தான் வேலை பாக்கரா. இவாளை பாக்கர்துக்கு வரும் அவாளோட அப்பா அம்மா பக்கத்து தெருல இருக்கும் பஞ்சமுக ஆஞ்சனேயரை சேவிச்சுண்டு சும்மா இருக்காம ரோட்ல தான் எங்கையாவது லாந்திண்டு இருப்பா. அவா கண்ணுல டாப்ஸும் கையுமா நான் மாட்டினேன்னா அதோட ஜோலி முடிஞ்சது. ஊருக்கு STD போட்டு “ஓஓஓ! விஷயம் தெரியுமாடி ! நம்ப தக்குடு பெண்களூர்ல யாரோ ஒரு பொண்ணு கூட கையை பிடிச்சுண்டு சுத்திண்டு இருக்கான். அந்த பொண்ணும் சாணா சுருணை மாதிரி ஒரு டிரெஸ் போட்டுண்டு இவன் மேல ஈசிண்டே இருந்தா!”னு ஒன்னுக்கு பத்தா கொளுத்தி போட்டுருவா. இந்த விஷயம் ஒவ்வொரு மாமியோட வாய் வழியா எங்க அம்மாகிட்ட போகும் போது “அவனுக்கு கல்யாணமே ஆயிடுத்தாமே!!” அப்பிடிங்கர நிலைமைல வந்து நிக்கும். இந்த பதட்டத்துக்கு நடுல ஆந்திரா அக்காவுக்கு சூப்பர் டிசைன்ல ஒரு டாப்ஸ் எடுத்து முடிச்சுட்டு திரும்பினா அங்க ஒரு காஜல் அகர்வால் காட்டன் டாப்ஸை பத்தி ஒரு காட்டான் கிட்ட கேட்டுண்டு இருந்தா. அவன் எல்லாத்துக்கும் போனை பாத்துண்டே ‘டிக்கே! டிக்கே!’னு சொல்லிண்டு இருந்தான்.

அவளுக்கும் நான் தேடின குமியலுக்கு நடுல இருந்து ஒரு பிங்க் கலரை எடுத்து குடுத்து உபகாரம் பண்ணும்படியா ஆயிடுத்து. சேல்ஸ்மேன் கிட்ட  “நெக்ஸ்ட் நைட்டி தேக்னா சாயே!”னு காஜல் அகர்வால் சொல்லவும் ‘ஆத்தாடி’னு ஓடியே வந்துட்டேன். அதுக்கு அப்புறம் மூனு வருஷத்துக்கு டீம்ல/ பக்கத்து டீம்ல யாருக்கு பொறந்த நாள்னாலும் டாப்ஸ் எடுக்கர செலக்ஷன் கமிட்டில நிரந்தரமா போட்டு சாகடிச்சா. போன வாரம் தங்கமணிக்கு இங்க இருக்கும் ஒரு மால்ல டிரெஸ் எடுத்துண்டு இருக்கும் போது “உங்களுக்கு டாப்ஸை பத்தி என்ன தெரியும்?”னு ஒரு கேள்வி கேட்கவும் இவ்ளோ விஷயம் ஞாபகம் வந்துடுத்து. ஹும்ம்ம்ம்! அது ஒரு காலம்!............